Kâhjes – een valentijnsblog

English

Een land zonder kâhjes, dat is een land dat stilstaat. Iedereen weet dat stilstand achteruitgang is, een land zonder kâhjes is daarom niet alleen stilstaand land, het is een land in z’n achteruit.
Ik weet niet of jullie al eens een land in zijn achteruit hebben gezien, ik kan je verzekeren: it’s not a pretty face!
Een achteruitland is een land waar je echt niet wilt zijn.

Hoe kun je er nu voor zorgen dat een land weer uit z’n achteruit komt
of – nog beter – helemaal niet in de achteruitgang belandt?
Het antwoord is al even eenvoudig als de vraag, je zorgt ervoor dat er nooit en te nimmer sprake is van stilstand. Hoe?
Een perpetuum mobile, innovatie, krachtvoer denk je misschien?
NEE, NEE, NEE het is allemaal veel simpeler; zorg er gewoon voor dat er voldoende kâhjes zijn want een land zonder kâhjes, dat is een land dat stilstaat, maar een land mét kâhjes? Dat is heel andere koek.
Stel. Stel dat een land er te weinig van heeft, wat doe je dan?
Je maakt gewoon nieuwe  kâhjes!!! Is dit geniaal of is dit geniaal?
Het enige praktische probleem met een nieuwe kâhje is dat het beestje een naam moet hebben, niet onoverkomelijk toch?
Simpel, probleem opgelost. Als je een naam hebt, heb je een nieuwe  kâhje, ach wat kan het leven toch mooi zijn.
En over 35 dagen is het al lente :).

Ik ga dus op mijn paasbest, vroeg in de ochtend naar het gemeentehuis, hier ook wel ‘El Ayuntamiento‘ geheten, om iedereen deelgenoot te maken van mijn fantastische plan, een nieuwe  kâhje!
Iedereen kijkt mij een beetje vaag aan als ik mijn relaas doe, maar goed het is nog vroeg in de ochtend. Ik wacht dan ook geduldig tot iedereen zijn
café solo‘ achter de kiezen heeft maar ga dan direct weer in de aanval, dit keer gewapend met alle documentatie die ik op papier heb staan. ‘Dat zal zeker moeten helpen’ denk ik, maar niets is minder waar.
Met ogen op steeltjes kijken ze naar het 50 pagina’s dikke dossier dat ik heb gemaakt. Monden vallen open, sommige mensen draaien zich om en lopen naar buiten, vlak voordat ze ‘El Ayuntamiento‘ verlaten hoor ik een paar mensen ‘loco loco‘ mompelen terwijl ze met hun wijsvinger tegen hun slaap tikken.
Langzaamaan begin ik een heel klein beetje te twijfelen, ‘zou er misschien een lichte oneffenheid in mijn geniale plan zitten?‘ denk ik even.
En dan valt ie, niet een dubbeltje of een kwartje, een héle zak met muntjes komt naar beneden geraasd.
NATUURLIJK, ze schrijven het hier anders!!! Dat ik daar niet eerder aan dacht. Ze schrijven kâhje hier als ‘calle‘, de letter ‘c’ spreek je uit als een ‘k’ en de dubbele ‘l’ ( ll ) als een ‘j’.  Snel maak ik de vergissing ongedaan, vervang ‘kâhje’ met mijn laptop door ‘calle‘ (voor de Nederlanders onder ons, een ‘calle’ is Spaans voor een ‘straat’),  ik druk het manuscript van 50 pagina’s in 6-voud af voor alle aanwezigen, stop het in een mooi mapje en schrijf op ieder pakje de naam van de ambtenaar om er een exclusief tintje aan te geven.
Ik overhandig ze persoonlijk aan alle aanwezigen, ik laat een extra stapeltje op de balie liggen voor de mensen die naar buiten waren gevlucht om – wat later blijkt – buiten een peuk te roken.
Goedkeurend gemompel stijgt op, een van de mensen klapt zachtjes in zijn handen. Een collega loopt snel naar buiten om de weglopers naar binnen te halen.
Een beetje verdwaasd komen de rokers binnengelopen, ‘Hè, wat? heb ik iets gemist dan? En wat dan, hoe dan, waar, wanneer, waarom?’  En vooral  ‘Hoe smaakt het?‘ Ze worden snel bijgepraat, krijgen de nieuwe versie van het manuscript aangereikt en een paar momenten later zijn ze volledig op de hoogte.
Iedereen is laaiend enthousiast en terwijl ze me aankijken  roepen ze allemaal tegelijkertijd:

¿EL NOMBRE?

Dit is het moment waarop ik heb gewacht, ik pauzeer nog heel even om een maximaal effect te kunnen bereiken, ik schraap mijn keel en zeg triomfantelijk:

El nombre de la calle es: la calle INEZ

tegelijkertijd doe ik in slow motion mijn zonnebril naar beneden en kijk diep, zoals ik dat bij iedere aflevering van CSI Miami heb geleerd.
Een rustgevende stilte is het gevolg, mensen knikken met instemming, een van de mensen klapt weer voorzichtig in zijn handen, de rest neemt het snel over met een oorverdovend applaus tot gevolg. Sombrero’s vliegen door de grote open ruimte, iedereen roept ‘Arriba, Arriba Arriba‘ (omhoog, omhoog, omhoog). Een paar sterke mannen tillen mij op, hoog boven de enthousiaste menigte wordt ik door het gemeentehuis gedragen.
De geboorte van ‘la calle Inez‘ is nu een feit.
Oplevering:  14 febuari, Valentijnsdag en ook de verjaardag van een hele goede vriendin Inez, toeval bestaat niet.

Happy birthday, happy valentine Inez, this street is yours!

Planning en uitvoering kunnen soms uiteen lopen; het werd geen ‘la calle Inez‘ maar ‘calle la Inés. Als tegenprestatie hebben ze er wel het gemeentewapen van de stad Arrecife toegevoegd, lief hè. Nu, op een warme 14 febuari is het een gezellige drukke straat in de binnenstad geworden.

Voor de mensen die de straat willen bezoeken, zijn hier en hier de links van google maps.

This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.