Tombouctou – de verborgen stad

Zaterdag 1 oktober 1994

Vandaag leggen we aan in Tombouctou, Steve en de Fransen verlaten hier de boot en vliegen weer naar Bamako, Tombouctou heeft nl. een vliegveld en er schijnt ook nog vandaag een vlucht te gaan!

Tombouctou (of Timboektoe  zoals men in Nederland zegt) is een van de belangrijkste steden van Noord-Afrika. De stad ligt in de Sahara en is dus aan alle kanten omringd door zand, heel veel zand. Tombouctou  is rond 1100 gesticht en is eeuwen lang het culturele, religieuze en commerciële centrum van Noord-Afrika geweest. Tijdens hoogtijdagen liep het inwonertal in Tombouctou zelfs op tot 100,000!

De soldaten zitten al om half negen ‘s ochtends aan de wijn en hebben het reuze naar hun zin!
We proberen er achter te komen wanneer de boot aanlegt, de schattingen lopen uiteen van 11h tot 17h, Steve zoekt uit hoe laat het vliegtuig vertrekt, maar dat blijft onbekend. Mohammed, de gids van de Fransen heeft een oom – in Mali is iedereen familie van elkaar – met een taxi die ons wel naarde stad Tombouctou, zo’n 15 km verderop wil brengen.
12h30: Op de kade vinden we (Steve, twee Fransen, Mohammed, Paul en ik) de taxi met de oom die ons alle zes wil meenemen. Bagage wordt ingeladen en we stappen in. Een man komt opgewonden aanrennen en zegt dat dit geen officiële taxi – en dat is hier verboden – is.
Uitstappen, een paar honderd meter verderop staat een bus, we kopen een ticket voor 500CFA per persoon en stappen in.
13h00: Vervolgens gebeurt er helemaal niets. De chauffeur wacht tot de bus helemaal vol is en dat gaat hier niet zo snel.
Na een half uur vertrekken we, het schijnt dat het vliegtuig om 14h30 opstijg. het is nu 13h30. Rond 14h15 komen we bij een kruising met een militaire controlepost. De bus mag niet naar het vliegveld, felle discussies branden nu los en om 14h29 besluiten Steve en de Fransen om uit te stappen en naar het vliegveld te lopen, ze hebben nog één minuut voordat het vliegtuig opstijgt.
Na een half uurtje komen we bij het politiebureau waar we toestemming moeten vragen om de stad in te mogen gaan en om ons in te schrijven. Paspoorten, visa, formulieren invullen, 1000 CFA betalen, stempel in ons paspoort en we zijn eindelijk in Tombouctou !!!!!!!!!!! Dat is Steve (weer) niet gelukt maar hij zal het vast en zeker een vijfde keer proberen.

Het stempel om de stad in te mogen gaan

Het stempel om de stad in te mogen gaan, ik mag dus lid worden van club Timbuctu, New York

Als ik heel eerlijk ben vind ik Tombouctou eigenlijk heel saai, een beetje een slaapstadje. Je zou het geen Zoetermeer of Waddinxveen maar Zouterzand of Woestijnheuvel kunnen noemen als je het een Nederlandse naam zou moeten geven.
Tombouctou is een slaapstadje in de Sahara, er is bijna niemand op straat te zien. De overdekte markt is uitgestorven, in de hoek liggen nog twee uitgedroogde watermeloenen. En het is er bijzonder heet, ik schat dat het zeker boven de 40C is. En geen druppeltje zweet op je hoofd, dat verdampt namelijk direct als het op je huid komt. Maar het is geen vervelende hitte zoals in Bamako, hier is de lucht namelijk kurkdroog.

De beroemde moskee van Tombouctou

De beroemde moskee van Tombouctou

We lopen samen met een Tombouctoise gids nog rondom de oude moskee, erg mooi maar ik heb het eigenlijk wel weer een beetje gezien hier. De gids wil ons alleen souvenirs verkopen (zijn neef maakt hele mooie voordeuren, die willen we vast en zeker wel aanschaffen voor een vriendenprijsje). Als we hem duidelijk maken dat we geen souvenirs willen maar een taxi om terug te gaan naar de boot die over een uur of twee vertrekt, gaat hij zuchtend op zoek naar een taxi in de uitgestorven stad. Als hij er een heeft gevonden geeft de chauffeur aan dat we voor CFA 1,000 pp (het dubbele van de heenreis) terugkunnen zodra hij vol is.  Wij zijn de enige twee klanten en het kan uren duren voor hij vol is. ‘Kunnen we de hele taxi huren?’ vragen we, ‘Jazeker, voor CFA 10,000‘ is het antwoord. Dit is OPLICHTERIJ met hoofdletters en we hebben ook geen CFA 10,000 want dat geld ligt op de boot, samen met onze bagage. We kunnen dus niet eens de taxi afhuren ook zouden we willen. We weigeren natuurlijk en we lopen in een kringetje over het uitgestorven pleintje.

Het is hier uitgestorven, soms zie je eerder een ezel dan een mens.

Het is hier uitgestorven, soms zie je eerder een ezel dan een mens.

Ik zie dat er een 4WD – un quat-quat – stapvoets aan komt rijden, de laadbak vol met Malinese arbeiders en een blanke chauffeur. Ik groet vriendelijk naar de mannen in de auto die langzaam doorrijdt maar na 50 meter stopt, wat we willen – ‘que vous voulez?‘ vraagt de chauffeur. ‘Een lift naar le bateaux‘ is ons antwoord, ‘spring maar achterop’ zegt hij en we klimmen in de laadbak en de auto rijdt met hoge snelheid weg, weg van de haven waar de boot ligt, maar richting woestijn.
Een paar straten verderop stopt de auto en de anderen in de laadbak stappen uit. We gaan naast de chauffeur zitten – de thermometer van de auto geeft en buitentemperatuur van 45C aan – met 90km/h scheuren we terug naar de haven.

Een kwartier later zijn we terug bij de boot, zo snel ben ik hier in Mali nog nooit verplaatst! Als ik onze chauffeur vraag wat hij voor de lift wil hebben antwoordt hij: ‘Niets, laten we een biertje op de boot drinken‘.

Voor de eerste keer in Mali hebben we een gratis lift gekregen!

Als we in de bar van de boot aankomen blijkt deze bomvol te zitten, onze chauffeur – Jean, een Parisien – blijkt hier iedereen te kennen. Hij werkt met een andere Fransman op het vliegveld. Samen geven ze leiding aan 250 man. Per week vertrekken er twee (2) vliegtuigen vanaf dit vliegveld en hij bevestigt dat Steve en zijn twee reisgenoten net op tijd waren en zijn vertrokken naar Bamako.

De complete middenstand van Tombouctou zit hier aan bar en wordt heel erg snel heel erg dronken. Aangezien de stad zélf helemaal niets heeft aan vertier is elke aankomst van de boot een groot feest. Jean geeft ons nog wat uitleg over Malinezen (‘pas op voor de militairen, zeker op payday‘ en vetrekt om een uur of zeven.
De lokale middenstand gaat om acht uur van boord, stomdronken.

Er is 57 ton (57,000 kilo) aan materiaal uitgeladen, zonder hulp van machines, alleen mankracht.

P.S. Ik ben niet helemaal fair t.o. Tombouctou; het is o.a hét muziekcentrum van Mali, zie bijv. op youtube Ali Farka Touré & Ry Cooder – Talking Timbuktu (Ali Farka komt uit Tombouctou) en Traditionele Mainese muziek en het is hét kenniscentrum op het gebied van geschiedenisleer van de Islam.
Maar het is niet mijn stad.

 wordt vervolgd…..
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>