The wheelchair blues

Ik ga vliegen. Nou ja ik ga niet vliegen, het vliegtuig gaat vliegen, met mij er in.

Ik hoef helemaal niets te doen.  Behalve ervoor te zorgen dat ik op tijd in het juiste ‘avión‘ zit. Dat doe ik de laatste 6 jaar met behulp van een rolstoel omdat het wachten, lopen op een luchthaven te vermoeiend voor me is.
Meestal vlieg ik vanaf een kleine provincie-luchthaven, Eelde of Weeze, klein en overzichtelijk. Je vraagt aan het loket om een rolstoel die er meestal binnen vijf minuten is zodat ik zittend naar het vliegtuig kan, altijd is Helena dan de duwende kracht in dit lokale vliegveld vervoer.

Deze keer vertrek ik met Transavia naar Arrecife, Lanzarote – zonder Helena –  vanaf Schiphol , een grote efficiente internationale zakelijke luchthaven, dé ‘hub‘ van Europa, ach ‘hubbie‘ van Nederland in ieder geval.
Met de trein naar Schiphol en na een kleine drie uur daar aangekomen ga ik op zoek naar een rolstoel, loketten zie ik hier niet en ik vermoed dat de ABN bank of Hertz autoverhuur geen rolstoelen ter beschikking stellen.

Na een half uurtje ronddwalen (de gate waar ik moet inchecken blijkt een paar kilometer verderop te liggen) vind ik de enige Schiphol infobalie die er is, en een rijtje van tien groepjes mensen staat voor me, na een kwartiertje ben ik aan de beurt.
Schiphol doet er niet meer án” zegt de dame van de info balie tegen me als ze ziet dat ik alleen ben. Ze hebben nog wel een paar rolstoelen en ik zou er in principe (als het écht niet anders kan) ook wel eventueel gebruik van kunnen maken maar dan moet ik wel iemand hebben die mij duwt en ‘dáár doen we niet meer án‘.
Ik leg uit dat hoewel ik nog niet plantaardig ben en wel een kort stukje kan lopen zolang dat niet te zwaar voor me is.
De dame legt uit dat ik natuurlijk bij Axxiom moet zijn, ‘maar dat weet u wel‘. Als ik nee knik, zucht ze diep.
Ok dan, ik zal u de snelste route uitleggen omdat u niet goed loopt, het is niet de makkelijkste route maar wel de snelste, als ik een beetje doorloop ben ik er snel.
De route wordt aangegeven door grote cirkels op de vloer, die moet ik volgen tot er geen cirkels meer zijn, maar dat merk ik vanzelf wel, en dáár is de balie van Transavia” glimlacht ze naar me zoals ze dat op de in-house-intake-trainings-middag vorige week heeft geleerd.

De rolstoelen zijn uitbesteed, ge-outsourced in het kader van effiencymaximalisatie en kwantitief betere wintersportbonussen voor het management.
Schiphol heeft sinds een paar jaar een nieuwe manager, Mr. Nijhuis, is een man die weet wanneer hij in zijn recht staat, behalve Mr. is hij ook RA (Register Accountant) en een vroegere partner van PwC, en dan bén je iemand. Als een partner van PwC  een vergadering van managers (het plebs onder de €400K per jaar) binnenloopt stopt het managementgekakel in het bussinesskippenhok direct en wordt er gezwegen.
Als je partner bij PwC bent, ben je een financiële God in Amsterdam-Zuid of een financiële Allah of Boedha (wát je ook maar gelooft).
Een kort ABC grapje tussendoor:

Allah en Boedha zitten op een bankje in het Vondelpark te babysitten op kindje Christus die zoete broodjes aan het maken is.
Vertederd zegt Allah tegen Boedha: ‘Wat zijn ze toch nog lief als ze zo klein zijn hé?’ ‘Vertel mij wat’ zegt Boedha, die van mij is 534 jaar oud, dat is andere koek!

Ik bedank de dame en verlaat de rij (waar nu toch weer zo’n 20 groepjes mensen staan) en volg de cirkels op de grond. Na een kilometer of twee zijn de cirkels op, het pad stopt, ik zie geen balie van Transavia alleen van KLM, ik stap daar op af en vraag aan een dame die heel assertief uit haar ogen kijkt (je kent dat wel, een blik van’kom maar op als je durft, ik lust je rauw‘) hoe ik in ABC’s naam aan een rolstoel kan komen. Stilte, ‘jaahhh, uhh, jahaaah, uhhh, ogenblikje, even nachecken‘ en ze loopt weg.
Na een minuut of tien is ze terug, ‘ziet u het witte licht aan het einde van de gang? In dié buurt moet u zijn‘  zegt ze met de bekende glimlach van de in-house-intake-trainings-middag van vorige week.
Ik loop het witte licht tegemoet, dat afkomstig is van een sterke bouwlamp, er wordt stevig verbouwd.
Ik zie een bordje ‘Assistentie balie‘ van Axxiom maar dat wijst naar een blinde muur.
Na een kwartiertje rondzwerven vind ik in een verborgen hoekje een balie met een rij boze mensen, de balie is gevonden!!!!!!!!!!!! :)

De assistence in een blinde muur

De assistence vanuit een blinde muur, ik moet bij gate D86 zijn.

Als ik na een minuut of tien aan de beurt ben vraag ik aan de dame hoe ik aan een rolstoel kom.

Zij is een pro.

Ze is van de andere kant, van de outsource kant en kent de klappen van de zweep als geen ander.
Zonder op te kijken – ze staart intens naar het 20″ beeldscherm dat voor haar staat, en laat zich niet afleiden – staren naar een beeldscherm betekent immers dat je hard aan het werk bent en niet gestoord wilt worden. Ze vraagt ‘papieren!’ en tikt de nummers in, pakt een pen en schrijft iets op mijn ticket/instapkaart. ‘U komt over anderhalf uur hier terug!!!‘ zegt ze terwijl ze weer met de volgende klant bezig is.

Ik zwerf wat rond, trappie op, trappie af, liftje tussendoor, even langs op het spottersdek. Mannen met kijkers/lenzen van €5,000 tot €10,000 staren verlekkerd naar een vrachtvliegtuig uit Korea alsof het een sexy filmster in bikini  is.

Na anderhalf uur ben ik terug bij de geimproviseerde balie van Axxiom. Er is niemand.
Tien minuten later komt een nerveuse dame aanlopen en vraagt ‘moet u een rolstoel?‘ Als ik ja knik,  zegt ze dat ze ook twee Amerikaanse dames moet oppikken, dus moeten we met de elektrische buggy omrijden. De dames gaan naar Rome en willen tax-free wiskey kopen, dat mag eigenlijk niet maar we doen het toch en er blijkt een probleem te zijn:

Er is een woord: ‘Schengen‘, dat is reizen binnen europa zeg maar.
Nu heb ik een europees paspoort en reis naar Spanje, binnen europa, no problemo zou je denken.
Maarrrrrr, de dames die vanuit Amerika (niét-Schengen) naar Rome (wél-Schengen) vliegen moeten een andere route volgen (op Schiphol dan) en ik mag dat – als wél-Schengen man op een wél-Schengen route –  niét doen!
Als iemand dit snapt mag die het aan me uitleggen.

De douane man/marechausee achter de niét-Schengen balie bestraft mij dan ook direct, “u hoort hier niet te zijn mijnheer! Foei!!” en ik moet uitstappen, mijn spullen uitpakken, röntgen apparaat en opnieuw inchecken. Dit blijkt een keer of vijf herhaald te worden totdat ik bij de Gate D86 ben waar ik moet zijn. De buggy chauffeuse meldt mij aan bij de dame van Transavia en ik wacht als eerste in de lange rij vakantiegangers.

Als iedereen – behalve ik – in het vliegtuig zit, loop ik naar de Transavia dame. Excuses van haar, ze was me vergeten, maar ik mag nu wel doorlopen voor mijn vlucht naar Arrecife, Lanzarote.

Terwijl het vliegtuig over het asfalt taxiet roept de gezagvoerder vrolijk
Welkom dames en heren, op deze vlucht naar Las Palmas, Gran Canaria“.


Wat betreft het outsourcen: de zorgsector 
weet inmiddels als geen ander hoe dat werkt. 
PwC - PricewaterhouseCoopers - die nu ook de boekhouding van 
Schiphol doet, is echter óók marktleider op het gebied van 
insourcen, het begeleiden van de vele mislukte
outsourcing projecten die weer worden teruggedraaid.
This entry was posted in Lanzarote and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to The wheelchair blues

  1. Helena says:

    Allemachtig wat een verhaal, niet te geloven. Ik had toch een weekje of zo met je moeten meegaan. Ik duw als de beste!!!!

  2. Bartolo says:

    Klopt, jij duwt me het allerbeste!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>