Qué tallekes

Qué tallekes, hoe gaat het met u?” vraagt Lieve glimlachend aan Sjefke terwijl ze de gordijnen van het appartement in Puerto del Carmen openschuift.
Eindelijk, eindelijk, eindelijk is de vakantie begonnen. Zon, zee en strand, zonder zeuren of zaniken. Heerlijk, dat hadden ze nu wel eens verdiend hè.

Sjefke kijkt een beetje vaag verbaasd uit zijn ogen, de pneumatische hamer blijft maar op zijn hoofd beuken. Potverdrie, het lijkt hier den haven van Antwerpen wel.
En dat ze motorace van het circuit van Zolder dit jaar naar Lanzarote hebben verplaatst, ok.
Ook naar Puerto del Carmen? OK, OK!.
Maar moest dan nou precies nu in dit appartement zijn? En racen zonder knalpotten?
A-wel? OK, OK, OK, OK!!.
Maar dat allemaal om negen uur, vroeg in den ochtend?

ZIJT GIJ NU ALLEMAAL VAN DEN ZOTTE GEWORDEN?

Lieve gaat naast hem op bed zitten, met haar hand wrijft zij kalmerend over zijn blote bolle buik terwijl zij hem zwoel en verliefd aankijkt.  Sjefke staart in die magnifieke blauw-groene ogen kijkt denkt hij ‘nou, in die buik zit vandaag meer leven dan in mijn hoofd‘.
En terwijl hij nog roept “eksuseert u mij, Lieve“, springt hij uit het bed en sprint naar de badamer, hij weet nog niet goed wat de grootste urgentie is, zijn hoofd of zijn derrière? Tijd om na te denken heeft hij niet. “Haastige spoed is zelden goed zeggen ze soms wel eens, daar in het Noorden. Nou, die haastige spoed is nu juist heel erg goed“, weet Sjefke terwijl zijn hogedrukventiel de overdruk, van die laatste extra karaf Sangria van den gisterenavond loost. “Ah wel, dah was goe voor de man he” denkt Sjef nog terwijl hij even later weer naar de woonkamer terugloopt.

Wat was dat nu?, dat ‘Qué tallekes'” vraagt Sjefke aan Lieve. Ze staat met de rug naar hem toe en staart zwijgend naar buiten. “Als ge hier aan iemand in het Spaans vraagt, ‘hoe gaat het?’ Dan vraagt ge ‘¿Qué tal?‘” antwoordt ze zonder op of om te kijken.
Qué tal, hoe gaat het met u?” vraagt ze nogmaals aan hem, nog steeds naar buiten kijkend.

Ja, èh, met mij gaat het wel goed denk ik, gaat wel” antwoordt hij. “Wat gebeurt er daar buiten wat zo interessant is?”. “Kijkt u maar” zegt ze alleen…

Sjefke ziet de honderden, neen zeker duizenden mensen voorbijrennen, allemaal gekleed in zwarte pakken. Bizar gezicht, het is niet helemaal duidelijk of ze nu van iets wegrennen of naar iets heen rennen. Ze gaan met hun allen naar het strand, dat is iets wat wel zeker schijnt.

Pas als ze bij het water komen, dan wordt het grappig, zot kun ge het wel noemen. Iedereen rent volkomen onherkenbaar, zo rap mogelijk in de zwarte pakken in volle vaart richting de zee, maar zodra ze bij het water komen trekken ze een zwarte muts over hun hoofd, zetten een donker brilletje op en staan ze een beetje nerveus heen en weer te dribbelen, te treuzelen eigenlijk.  En dan, plons, springen ze in het water, net als pinguins vanaf een ijsschots op den zuidpool. Het ziet er wel grappig uit eigenlijk: namaakpinguins van 1 meter 80 bij 25 graden Celcius in een kunstof pak aan de waterrand.

Al die mensen in dezelfde zwarte pakken, allemaal dezelfde postuur, iedereen doet hetzelfde, uitdrukkingsloos, onherkenbaar, heel uniform. Niemand wijkt af.
Het zou de jaarlijkse Hadj in Mekka kunnen zijn, tenminste, als dit Mekka was, maar dit is Lanzarote.

Ironman Lanzarote 2014 is begonnen, een triathlon van Deense makelei hier in de subtropen.
Met een beetje fantasie kun je zelfs er een massale, sportieve en gestroomlijnde,
Burka-run in zien.

– o – o – o – o – o –

De race kun je hier live volgen

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>