Platte daken in de Dogon

Zaterdag 8 oktober 1994

Vannacht hebben we op het platte dak van het huis van de dorpschef geslapen, onder een schitterende sterrenhemel. Het platte dak als slaapplaats heeft alleen maar voordelen boven de alternatieven.
We hadden natuurlijk ook in het huis zélf kunnen slapen zoals men dat  in Nederland wel doet, maar daar kleven een aantal nadelen aan:
De binnenkant van het huis is eigenlijk alleen maar keuken en die bestaat uit een kleioven met houtskooltjes, dat slaapt best lastig, misschien zelfs oncomfortabel.
Omdat het huisje alleen uit de keuken bestaat (natuurlijk zonder afzuigkap, er is hier geen elektriciteit) kun je bijzonder goed ruiken wat er is gekookt, dat is namelijk gierstepap, en ik kan je vertellen dat de lucht van warme gierstepap niet zo lekker is.
Niet bínnen slapen dus. Dan maar buiten op het erf in de open lucht.  In ieder geval heb je hier dan geen last van kookluchtrestjes en je hoeft niet bang te zijn dat je wordt overvallen door een regenbui, die valt gemiddeld twee keer per jaar!
Het enige nadeel van een erfovernachting is dat het er ‘s nachts zo vreselijk druk is. Honden, katten, kippen, varkens, muizen, ratten, schorpioenen, torretjes, spinnen, wormen, termieten en mieren, hele grote mieren kruipen hier rond. En dan hebben we het niet gehad over de tienduizenden muggen die letterlijk je bloed wel kunnen drinken!
Overnachten op het erf vonden we dus ook niet een aantrekkelijk alternatief tegenover het slapen in een keuken verzadigd van gierstepap lucht.
Maar het dak! Het platte dak op het kleine huisje van het dorpshoofd lost alle problemen op; geen vieze luchtjes van de keuken, geen kippen of andere dieren die om en over je heen lopen en hier zijn geen tienduizend muggen, nee boven op het dak er zwermen maar een paar honderd bloedzuigende beestjes rond.
De nacht is donkerder dan donker, rond half zes komt de zon op. Omdat we iets hoger liggen komen de eerste zonnestralen ongehinderd in mijn ogen.

Zonsopkomst in de Dogon, de huisjes met platte daken zijn woningen, met een puntdak zijn voorraadschuurtjes voor gierst en maïs.

6 uur ‘s-Ochtends; zonsopkomst in de Dogon, de huisjes met platte daken zijn woningen, de huisjes met een puntdak zijn de voorraadschuurtjes voor gierst en maïs.

 

De boomstam die je als ladder gebruikt, links vier geiten, rechts de kippen

De boomstam die je als ladder gebruikt om naar boven te klimmmen, links vier slapende geiten, rechts scharrelen de kippen rond.

Via de boomstam die schuin tegen het huisje staat geklemd zakken we weer af naar het erf waar we ontbijten met thee en oliebollen

Niet helemaal uitgeslapen aan het ontbijt, thee met oliebollen en een paar kindjes als belangstellend publiek.

Niet helemaal uitgeslapen aan het ontbijt, thee met oliebollen en een paar kindjes als belangstellend publiek, de jongen links in het witte shirt is baas/chauffeur van de charrette.

Intussen is onze gids die gisteravond nog maar naar huis was gelopen om te eten weer terug om ons op te halen. Om een uur of zeven in de ochtend verlaten we ‘Djiguibombo‎‘ weer. We nemen dezelfde route weer terug, deze keer slaan we de waterval douche maar over, wel poepen in de vrije natuur, dat lucht op! Om half tien zijn we weer terug in ‘Kanikombolé’, we zijn nu een halfuur sneller dan gisteren (het niet douchen onder de waterval, scheelt wel veel tijd).

Met paard en wagen, de charette,  gaan we naar het plaatsje Endé. De reis duurt zo’n twee uur, de weg is slecht, veel afstappen en meelopen met de kar. Het dorpje Endé lijkt veel op Kanikombolé waar we net vandaan kwamen. Ze hebben zelfs een echte koelkast, hij werkt weliswaar niet (tja, geen elektriciteit hè) maar het geeft wel een gevoel van luxe (je hebt de koelkast alvast, nu de alleen elektriciteit nog) die binnen handbereik is.
Je kunt het vergelijken met een op straat geparkeerde Porsche waar je langsloopt, je stopt en maakt snel een foto van jezelf samen met de auto voor je Facebook pagina en loopt dan weer snel door.
Die koelkast is als die Porsche, erg mooi, maar je hebt er eigenlijk helemaal niets aan.

We ontmoeten nog een Vlaams stel, het meisje is ziek.
‘s Middags slapen. Later nog een stukje klimmen. Vlak voordat we bij het eindpunt zijn wordt ik duizelig en ik moet gaan zitten om niet om te vallen. De rest gaat verder, ik blijf op het rotsblok zitten. Na een uurtje zijn ze weer beneden en samen lopen we terug naar het dorp. Helaas hebben ze hier geen watermeloen voor ons, jammerrrr.

‘s Avonds gegeten en ik krijg buikkrampen, ik ben meer vermoeid dan ik dacht en ik denk aan de wijze raad van Frans uit Gorkum, ‘je wordt in Afrika pas ziek als je niet bent uitgerust‘, naar bed dus.
Ook hier slapen we op het dak van het huis van de dorpschef, dit keer heben we gezelschap van vier Italianen, de Duitsers van de Middellandse zee zeg maar. Wat een ongelofelijke teringherrie kunnen die mensen maken zeg, het blijft maar doorkletsen, klimt weer naar beneden, luidkeels discussiërend, ze klimmen weer naar boven om luidkeels te discussiëren, zal we in de genen zitten.
Een rommelige nacht, beroerd geslapen.

 wordt vervolgd…..
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>