Groundhog day revisited

Ik winkel niet; ik ben een echte vent en een echte vent winkelt niet.
Een echte vent kóópt spullen.
Ik loop niet rond in een winkel te kijken, in iets te knijpen, het te voelen of er aan te ruiken of zelfs ook maar naar te luisteren.
Als ik iets wil, dan koop ik het, het is iets specifiek, alle eisen zijn al bekend ga dan ook direct op mijn doel af.
Ik ben een echte vent en ik winkel niet. Venten zoals ik winkelen niet,
venten kopen.

Venten?

Wat zijn dat? Wat een vent is weet ik wel, ik ben er zelf een.
Eén vent, twéé venten? Nee dat klinkt niet goed.
Ogenblikje, ok dan iets anders proberen.
Eén vent, twéé vents misschien, nee dat is ook niet beter.
Dat is toch merkwaardig, dat een vent ( waarvan er toch een slordige 3½ miljard rondlopen ) niet in het meervoud bestaat.
Eén vrouw, twee vrouwen, één wijf, twee wijven, één dame, twee dames daarentegen gaan prima, geen enkel probleem.
Een vent, twee ????
Laat maar ik kom hier niet uit, ik blijf in kringetjes draaien.
Ik moet even iets anders doen om de zinnen te verzetten.
Ik heb een leeslamp nodig, want vóór zonsopkomst of ná zonsondergang – dat is hier vóór 8h of ná 18h – is mijn piso te donker om te kunnen lezen of schrijven en dat doe ik veel hier.

In Arrecife is een vestiging van Ikea waar ik zeker wel een goedkope leeslamp kan scoren.
Vandaag is het vrijdagmiddag 3 januari, na mijn Spaanse les in Argana Alta tuft de Guaguas (stadsbus) nr 2 op zijn dooie gemak via de toeristische route door heel Arrecife naar Ikea. Na zo’n drie kwartier ben ik er.
Zodra ik de bus uitstap en Ikea binnenloop is het oorlog…….

Aanstaande maandag is het 6 januari, dé grote dag in Spanje; Sinterklaas, Kerst, Pasen en Pinksteren én Sint Joep op één dag. Groot feest dus.
6 Januari is in Spanje hét hoogtepunt van het jaar.
Veel cadeautjes worden gekocht, héél véél, er is even geen crisis, die slaan we op 6 januari gemakshalve over.

Zodra je Ikea binnenkomt waan je je in de Pyramide van Cheops, een volkomen ondoorzichtig netwerk van gangen, natuurlijk zónder ramen zodat je je absoluut niet kunt orienteren waar je bent. Om dit alles nog iets te compliceren hebben ze het gangennetwerk volgezet met obstakels.
Je slingert van Klippan bank via Stockholm stoelen naar de messenset Klangfull (jazeker dezelfde messenset die mijn duim vernielde).
Zonder enige orientatie dwaal je door de enorme mensenmassa met kleine kindertjes.
Juanita huilt, ze is moe, verdrietig en bang, haar moeder daarentegen is moe, verdrietig en boos. “Dit is de allerlaatste keer dat ik met jou naar Ikea ga Juanita! We zijn hier voor JOU hoor, ik doe dit niet voor mijn lol! Hoor je wel wat ik zeg? LUISTEREN en doe eindelijk eens normaal!!
Kleine José is met opa en oma op pad en heeft het prima naar zijn zin, op de kruising van twee paden waar heel veel kinderkamers als obstakel zijn aangebracht staat een grote krat met zachte kinderspeeltjes. Hij heeft ze er allemaal uitgehaalt en op de vloer gelegd. Dolgelukkig in zijn priveballenbak speelt hij met de kleine pluizige beestjes. Opa en Oma staan op afstand met afgrijzen te kijken. “Jij zou toch op hem letten? Nee JIJ zou dat doen! Weet je nog?”.
Laten we het maar op Alzheimer light houden en opa en oma besluiten dat de kleine José even geen kleinkind van hen is.

Om de moeilijkheidsgraad te verhogen heeft Ikea het geniale idee gehad om pijlen aan te brengen; pijlen op de grond en pijlen op de borden aan het plafond.
Soms staat op een bord het woord ‘salida‘ (uitgang) en dat is ook het enige wat je wilt; weg, uit deze meubel-hades ontsnappen.
Maar dan gebeurt er iets merkwaardigs in je brein; de pijlen op de grond zijn groot, de pijlen op de bordje zijn klein. Je gaat je vanzelf op de grote pijlen richten en je negeert de kleinere pijlen op de borden. En dat is fout.
De pijlen op de grond lopen in een kringetje en leiden nooit naar de uitgang! Om te ontsnappen moet je naarboven kijken, naar de minipijltjes op de borden, niet naar de grote pijlen op de grond.
Om het leedvermaak te verhogen zet Ikea hetzelfde herkenningspunt (een bepaalde bank of kast) niet op één, maar op verschillende plekken in de winkel. Dit doen ze alleen om je verder in verwarring te brengen.

Regelmatig heb je het gevoel ‘hé hier ben ik geloof ik al eens eerder geweest‘ als je steeds moedelozer door de catacomben van de hel uit Zweden strompelt, soms is dat inderdaad het geval, maar vaak klopt het ook weer niet.
Behalve dat je de herkenningspunten regelmatig tegenkomt begin je ook de mensen te herkennen, ‘He daar zijn opa en oma weer, maar nu zonder kleinzoon, Goh Juanita huilt nog steeds en haar moeder bonkt nu met haar hoofd tegen een pilaar, de kleine José huilt nu ook, hij is zijn grootouders kwijt‘.

Verstand op nul en naar boven kijken, negeer de pijlen op de vloer, negeer de herkenningspunten, negeer alle andere mensen in het pand(wat niet makkelijk is).
Dat is de enige manier om te ontsnappen.
Misschien zou je een triatlon per Ikea vestiging kunnen organiseren, de eerste bij de uitgang is de winnaar en krijgt een complete FAKTUM/RUBRIK APPLÅD/APPLÅD met inbouw apparatuur twv €2.669,10.

Ik ben er uit en heb m’n lampje, ik ben weer tevreden

Mijn leeslampje

Mijn leeslampje

Ze zouden een app moeten maken, de snelste weg uit Ikea, op basis van GPS. Misschien een gat in de markt voor TomTom?

En voor diegenen die de titel niet kunnen plaatsen; groundhog day is een dag die iedere keer opnieuw begint tot vervelens toe, kijk maar op wikipedia.

This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>