Een relaxed dagje op de boot

Zondag 2 oktober 1994

Het is rustig op ‘le Bateaux‘ vandaag, ik schat dat 1/3 van de mensen gisteren in Tombouctou is uitgestapt en dat er niemand is bijgekomen. Als je namelijk ten oosten van Tombouctou komt, beland je eigenlijk in het gebied waar de opstandige Touaregs – ‘les rebels‘ – leven. De ambassadeur in Bamako had ons al een tijdje geleden hiervoor gewaarschuwd. Zij vormen een Berberstam die traditioneel in de Sahara, de woestijn, leeft en we bevinden ons nu in de Sahara, óp het water van de Niger weliswaar, maar de rivier loopt hier dwars dóór de woestijn. En dat is weer iets wat bizarre landschappen en spectaculaire beelden oplevert. Maar eigenlijk varen we hier door Touareg-land en misschien is dat de reden waarom zoveel mensen maar tót Tombouctou gaan en niet verder.

Als we stoppen bij het volgende plaatsje Gourma-Rharous‘, komen er veel – zeker een buslading – gewapende militairen aan boord, iedereen draagt een AK-47 (beter bekend als de Kalashnikov), een paar van hen hebben een anti-tankwapen of een granaat-werper bij zich. Snel gaan de mannen op strategische punten op het bovendek staan.
Als we weer verder varen zien we links de stad, rechts zien we de zandduinen ongeveer 50 m verwijderd van de boot, een heel bijzonder gezicht! Ik raak onder de indruk van de immense afmetingen in de woestijn, de weidsheid, de stilte en hoe uitgestorven deze woestenij moet zijn. Daarom is het extra bizar dat er zo nu en dan op een zandduin een paar mensen zitten, ze doen niets anders dan zitten en kijken naar de boot die langzaam voorbij vaart. Drie maanden per jaar stroomt er water door de Niger, de rest van het jaar is het droog en kun je met de auto over de bodem rijden. Als er wel water is, vaart zo’n twee of drie keer per week een boot over de rivier, dat is zo ongeveer het meest opwindende wat er in deze streek gebeurt, je hebt dus altijd wel publiek op de oever als je langsvaart.

Zo nu en dan zie je een paar mensen op de zandduinen naar de boot kijken, click hier voor een grotere afbeelding

Zo nu en dan zie je een paar mensen op de zandduinen naar de boot kijken, click op de foto voor een grotere afbeelding (opent in een nieuw venster )

Paul loopt naar de andere kant van de boot om een paar foto’s van de duinen te maken.

Ja vaart gewoon door de woestijn, een hele bizarre ervaring

Je vaart hier gewoon dwars door de woestijn, een hele bizarre ervaring

Even later komen een paar soldaten naar onze hut en zeggen dat we geen foto’s mogen maken, fotograferen zonder toestemming is verboden. Er komen meer militairen in onze kajuit staan die nu behoorlijk vol begint te raken. Ze willen onze camera’s zien, ter inspectie. Ik laat ze mijn verrekijker zien, die vinden ze onschuldig en oninteressant. Paul pakt zijn camera – een spiegelreflex – die direct uit zijn handen wordt getrokken. De heren lopen vervolgens met het apparaat naar buiten, wij rennen er achteraan. De film wordt uit de camera getrokken en het toestel wordt in beslag genomen. Veel discussie met de militairen, maar volgens hen mogen we blij zijn, we krijgen – omdat het onze eerste overtreding is – geen boete en voor maar CFA 30,000 kunnen we het toestel weer terugkopen, ik betaal ze en we krijgen de camera weer terug.

Vijf minuten later komt een andere groep militairen naar onze kajuit. Ze willen de camera in ‘verzekerde bewaring‘ stellen, ‘later krijgen we hem wel weer terug‘ zeggen ze terwijl ze met de camera weglopen.
Tijdens ze lunch geeft de commandant het toestel aan ons terug en we willen hem als dank een drankje aanbieden. ‘Dank je wel, we zijn met acht man‘ antwoordt hij. Het blijken er twaalf te zijn die wel een biertje of een glas wijn lusten. Voorlopig maar even geen foto’s meer maken….
Het lijkt ons een zeer geschikt moment om de rest van de middag door te brengen in  alle rust in ons stoeltje op het dek.

Even een uurtje rust rust

Even een uurtje rust en genieten van het uitzicht, de soldaat met de tulband bewaakt de boot met een antitank-wapen

Zandstorm

Het ene moment is het windstil, het volgende moment raast het met windkracht 9 of 10 over het dek. Van het zand zelf hebben geen last omdat we op het water zitten. De wind raast echter wel met grote snelheid over het dek terwijl we boven land het zand horizontaal langs zien vliegen.
Even later wordt de boot aan de oever geparkeerd maar na tien minuten varen we weer verder, we blijven dichtbij de oever. De zijwind drijft ons echter langzaam de rijstvelden in. We zitten vast. Boze boeren komen aanrennen, soldaten pakken de geweren.
De boot ploetert vooruit, achteruit, naar links en naar rechts.
Na een kwartier fileparkeren op het water komt er zwarte rook uit de dieselmotoren, het begint hard te regenen.
Even later zijn we los uit de rijstvelden en varen we weer naar open water. Daar blijft de boot echter om zijn eigen as draaien en schommelt behoorlijk heen en weer. Ik heb de indruk dat de boot stuurloos is.
Ongeveer 1 uur na het begin van de storm is alles voorbij en varen we gewoon weer verder.

Bij het avondeten in de kantine is het aantal luxe passagiers verminderd van 14 tot 3. Paul en ik en een Malinese meneer die alleen reist zijn de enigen die nog over zijn. Verder is het ‘business as usual‘; de streng kijkende ober ‘Ali ‘ houdt ons nog steeds nauwlettend in de gaten, ‘Ismael’ de barman is trots als een pauw – zoals iedere dag – druk bezig met het vullen van lege waterflessen (Spa, Vichy, …) met vers rivierwater (‘dat is goed water, het is gezond; de rivier‘) die hij dan weer aan de bar verkoopt. “Wat maakt dat nu uit” zou je zeggen. Tja, dat je een beetje buikloop kunt krijgen van vers rivierwater is inderdaad niet zo erg voor ons dikke westerlingen, maar in de Niger zwemt een microscopisch klein wormpje – de bilharzia – dat door de poriën van je huid naar binnen dringt en dan wat minder aangename dingen met je lijf kan doen. Dus als je een flinke slok – niet vegetarisch – water neemt kunnen er allerlei spannende dingen met je gebeuren, maar ja, je wilt ook iedere dag douchen, dus…

Om half negen ‘s avonds houden de dieselmotoren er definitief mee op, de boot wordt geparkeerd in een rijstveld. De onderhoudsmonteur heeft bouwlampen geïnstalleerd om vanavond aan de motoren te kunnen werken. Zijn dochtertje van zes houdt hem gezelschap terwijl hij de hele nacht doorwerkt.

 wordt vervolgd…..
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Een relaxed dagje op de boot

  1. Al was het niet geheel waar ik naar op zoek was, intrigeerde dit verhaal me toch zeer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>