Geinig: Bienvenido aquí

Bienvenido aquí is in het Nederlands:  Welkom hier.

Ik had niet gedacht dat ik al na krap een half jaar op Lanzarote dát tegen iemand zou zeggen, zeker niet tegen iemand die van hier afkomstig is. Maar daarover later, eerst even een filmpje pakken.

Eind maart heb je hier in Arrecife, Lanzarote weer het beroemde internationale filmfestival ! Beroemd is het zeker, in ieder geval bij een zeer select publiek in Arrecife zelf, buiten de hoofdstad is die beroemdheid een tikje minder maar dat mag de pret niet drukken. Internationaal wil trouwens zeggen dat er ook buitenlandse films en documentaires te zien zijn.
In ieder geval weet ik nu vergeleken met vorig jaar waar het festival is, waar de kassa is, en ik kan dit jaar er al binnen een half uur lopen zijn :)
Iedere dag loop ik om 17h vanaf mijn piso naar het Teatro Insular – het eilandtheater –  via dezelfde route. Het begint langzaamaan een routine te worden en je komt op straat ook steeds weer dezelfde mensen tegen; kantoormensen die naar huis gaan, winkelpersoneel dat deze avond nog gaat werken.
Iedere avond kom ik een groepje kinderen, gekleed in judopak (karate kan het trouwens ook heel goed zijn) die stoer op hun teenslippers naar de sportschool lopen, weliswaar begeleid door papa en mama, maar dat het dappere kleintjes zijn zie je direct!
Afhankelijk van de plaats in de route waar ik ze tegenkom weet ik of ik te vroeg of te laat ben en wel of niet moet doorlopen om nog op tijd voor de film te zijn.
De man achter de kassa herkent me en scheurt al één kaartje van de rol voordat ik bij hem ben aangekomen, ik betaal het enorme bedrag van €2,= voor de film, hij groet en geeft me het kaartje.
De prijzen zijn dit jaar verdubbeld trouwens, betaalde ik vorig jaar €1,= voor een film van 1 uur, nu is de prijs dus €2,= geworden. Dat de films nu bijna 2 uur duren is eigenlijk maar bijzaak.

Ik loop het Teatro binnen waar de twee portiers staan te wachten om mijn kaartje te controleren, vorig jaar stonden ze er ook. De strenge controle van de toegangskaartjes gaat een beetje in de stijl van:  “Hola, buenos dias, ¿qué tal?” (Hallo, goedendag, hoe is het?) wat altijd geroutineerd beantwoord wordt met “Bien, gracias, ¿estas bien?” (Goed, dank je, gaat het goed met jou?). Iedere avond bieden ze beiden het programmaboekje aan, dat ik natuurlijk al heb. Beleefd bedank ik dan ook, glimlachend verontschuldigen ze zich en ik loop door naar de zaal naar mijn vaste plek, de ‘sweetspot’ van het El Teatro zeg maar, waar beeld en geluid het beste zijn. Ik zwaai nog even naar de cameraman die iedere avond opnames maakt voor een nationale reportage (Lanzarote-breed!!!) en de voorstelling kan beginnen!

Gelukkig is er deze avond een Catalaanse film, Catalaans – de taal die in Catalonië, Barcelona wordt gesproken – is voor mij en de rest van Spanje volkomen onverstaanbaar. Catalanse is net zoiets als diep fries of leuk limburgs voor randstadvolk  en daarom is de film in het Spaans ondertiteld wat voor mij het leven weer een stuk prettiger maakt.

Vrijdag: Vandaag even geen film.

Het is zes uur in de avond, het begint een beetje schemerig te worden, je kent dat wel, gewoon een lekker tijdstip van de dag, een goudgele zon die ondergaat.

Ik loop naar een plekje in mijn  buurtje waarvan ik weet dat het dat er nu een gezellige drukte is.
Een soort stamkroegje, zeg maar, drie minuten lopen vanaf mijn flatje en ga op het binnenterras(*) zitten.

(*) Ieder café/restaurant hier op de Canarische eilanden heeft twee soorten terrassen:
1) een binnen- en
2) een buitenterras.

Op het buitenterras aan de straatkant of gezellig bij het strand, zitten veel Duitsers, Engelsen, een paar Fransen en wat Nederlanders, lekker internationaal te bakken in de felle zon.
Genietend van de welverdiende rust – we hebben er immers hard voor gewerkt. Een zunig kopje koffie – toch anders dan thuis hè – of een flinke pul bier, want we zijn immers maar één keer op vakantie of niet?

Op het binnenterras, uit de zon zitten alle Spaanse toeristen of de natives, de Canarios onder de parasol in de schaduw. Niemand heeft hier behoefte aan huidkanker en die zon schijnt hier iedere dag, dus waarom het ook nog opzoeken?
Ga toch lekker in de schaduw zitten joh!

Terwijl ik ben me op het binnenterras aan het installeren ben komt de ober (el camarero) aangelopen en zonder hem aan te kijken voel je dat het iemand is die nieuw is.
Grappig is dat je mensen die je amper kent (je hebt ze 2 of 3 keer in je leven gezien) al aan hun patronen herkent zonder dat je ze aankijkt.
Goed, de ober die aan mijn tafeltje komt is dus nieuw. Hij begroet me niet met de standaard begroeting “Hola, buenos dias, ¿qué tal?” zoals dat in het ABC, oftewel Algemeen Beschaafd Canarisch, hoort maar hij zegt alleen maar “¿qué tal?”. “Hé, dat is vreemd, dat doet men hier niet”denk ik nog en ik kijk op naar de man.

De ober is nieuw hier, maar ik ken die kop ergens van ……
Inderdaad, hij werkte vorig jaar in een andere zaak in de stad, waar ik toen wel vaker kwam.
Na een babbeltje met hem, dit is zijn eerste dag hier en hij herkende mij direct (dat is het voordeel van een kale kop) kon ik hem die inderdaad ‘Bienvenido aquí ‘ wensen.

Geinig


Voor de mensen die meer over het jaarlijkse filmfestival willen weten, kunnen hier kijken.

This entry was posted in Lanzarote and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>